Vasily's blog

24 juni

Een blog is een publiek dagboek. Ik lees ze niet.
Maar momenteel moet ik wel. Om twee redenen:
De ene is dat ik mijn gedachten moet vastleggen. Wat ik de afgelopen paar dagen gezien heb heeft me veranderd, fundamenteel veranderd, en ik moet proberen om alles te duiden.
Er zijn onuitsprekelijke dingen die ik nu op de een of andere manier moet verwoorden. Mijn zenuwen zijn kapot. De gedachten stromen mijn hoofd uit als ratten die een zinkend schip verlaten.
Ik moet ze vastleggen.
Dat is een impuls die ik nooit eerder heb gevoeld.
De tweede reden is: ik moet dit naar buiten brengen. Publiek maken. De mensen moeten het weten.
Dus: dit is niet echt een blog. Dit is meer een schreeuw van het dak. Het rokende dak van een brandend gebouw. Als we ons niet snel verenigen en iets doen, iets wat geniaal is en wanhopig en WOEST, dan is het straks allemaal voorbij. Ik zeg je: alles dat we kennen en alles wat we zijn en alles waar we van houden – zal verdwijnen.